PANAKIP-BUTAS.

Sabi ko haharapin kita kapag buo ka na
Pero heto ako ngayon hawak ko pa ang mga piraso mo – tinatahi kita

Sabi ko mahuhulog lang sa’yo kapag ganap na ikaw ka na
Pero heto ako ngayon pinupulot ang mga bubog mo gamit ang mga salitang “nandito lang ako” at “tahan na”

Kapag pag-iisa na lang ang iyong hinihiyaw saka sana ako lalapit
Kaso nandito ako sa harap mo binibingi ang sarili sa lahat ng mga tinago mong reklamo at galit

Dadalhin sana kita sa buwan kapag aking-akin ka na
Kaso nasa alapaap na ako, lunod na lunod ka pa sa kaniya

Tinakpan ko na ang lahat ng butas ng pagkatao mong kabisadung-kabisado ko na
Napunasan ko na ang mukha mong ginasgas na ng mga sampal at pagluha

At kapag buo ka na

Gaya nang dati

Makakalaya ka na.

PANGGULO.

“Ganito kami sa Makati.”
‘Yan ang madalas mong sinasabi
Pero tayo na kasi ngayon. Wala nang kayo.
Sana pala hindi mo na lang ninakaw ang bilyun-bilyong piraso ko.

Ilang beses ko pa kayang dapat ipagpipilitan
Ang sarili ko diyan sa espesyal na sulok ng puso mo
Diyan kung saan ang pakiramdam ko ay isa akong dayuhan
Ipagpapatuloy ko na lang siguro ang nasimulang kasinungalingan mo

Sabi mo paparating na ang pagbabago
Ngunit paghiwa sa hindi pa gumagaling na sugat – yun lang ang napala ko
Gusto ko na lang magmura nang malutong na “P***** **a!”
Kasi yung mga bahagi ko na adik na adik na sa’yo, pinagpapatay mo na.

Kamay ko na ang pinakalapat sa’yong palad
Paa ko lang ang makasasabay sa iyong paglakad
Ako yung nagmamahal sa’yo. Ako yung may kakayanan
Pero dito mo pa rin ako nilagay. Dito sa may bandang hulihan.

Kung magpapaliwanag ka
Makikinig ako malamang
Pero ‘di rin naman totoo ang sasabihin mo
So shut up ka na lang.

LAHAT.

Ikaw yung kumot
Ikaw yung kama
Ikaw yung araw sa umaga

Ikaw yung kape
Ikaw yung tasa
Ang tinidor ko at kutsara

Ikaw yung lapis
At yung papel
Ikaw ang baybay ng mga letra

Ikaw yung bubong
At yung dingding
Ang daming ikaw kahit wala ka

At lahat ng nasa paligid mo…

Ay hindi kailanman naging ako.

KUNG MAGHAHANAP PA ANG IYONG PUSO.

Kung maghahanap pa ang iyong puso
Bigyan mo siya ng makapal na salamin
Dahil baka wala na siyang ibang makita
Baka wala na siyang iba pang mapansin

Kung gusto pang masurpresa ng iyong puso
Sa kung ano ang maibibigay ko pa
Wala na siguro. Ito na lang kasi ako
Ako yung taong madali mo lang maikumpara

Kung maghahanap pa ang iyong puso
Ng mas tuyong palad
Ng mas mabangong hininga
Ng mas matinong kausap
Ng mas magaling magpatawa
Sana kaya ko na lang kausapin ang iyong puso
Para masabi kong, “Patawad, pero mabibigo kita.”

Isang Open Letter para kay Tadhana

Tadhana, kumusta? Isa akong masugid mong tagahanga. As in sobrang fan mo ako. Lagi kong sinusubaybayan ang mga istorya tungkol sa’yo. Lalo na kapag kinukwento ka na ng ibang tao. Sobrang saya nila pakinggan. Gustung-gusto ko rin yung mga pelikulang ikaw ang bida. Yung mga tipong Sleepless in Seattle, Serendipity, You’ve Got Mail, mga ganun. Ang galing mo dun. Sobrang galing mo dun.

Hindi ko alam kung kilala mo ako. Pero para lang matandaan mo, ako yung ilang ulit mo nang pinaglaruan. Oo, “pinaglaruan“ ang gagamitin kong termino at hindi “napaglaruan” kasi feeling ko sinasadya mo na. Kasi nung natuto akong umibig dun na din ako natutong magmura. Kasi sa tuwing ibubuhos ko ang puso ko sa isang tao, bigla-bigla na lang palilikuin mo siya. Palilikuin mo sa daang hindi patungo sakin. Doon sa halik at yakap ng iba.

Pero hindi ako sumuko. Patuloy pa rin akong nagmahal. Yung iba akala ko yun na, pero pinaglaruan mo pa rin ako kahit alam mo naman kung gaano na kami katagal. Sorry ah, pero kailangan mong malaman. Ang sama-sama mo. Wala kang puso. Wala kang awa.

Ginagawa ko ang sulat na ito para malaman mo na ang karamihan sa aming mga pinaglalaruan mo ay mababait naman. Gusto ko ring malaman mo na sawang-sawa na ang mga pader namin sa bulusok ng aming mga kamao dahil wala kaming ibang mapagdiskitahan. Nauumay na ang mga unan namin sa pagsalo sa aming mga luha kapag hindi kami napatatahan. Sana malaman mo rin kung paanong hindi umiikot ang mundo namin kapag napapatagal ang paglalaro mo ng taguan.

Pero alam mo, salamat na rin. Kasi sa mga paglalaro mo, nakikilala ko kung sino ang mga tunay na dapat kong mahalin. May mga taong sandali ka lang iibigin, kapag kaibig-ibig ka pa. Kapag hindi ka mataba. O kapag mataba ang iyong bulsa. Kapag may kinabukasan siya sa’yo. Kapag napapatawa mo siya. Kapag natutupad mo ang kaniyang mga kondisyon. Kapag mapagyayabang ka niya. May mga tao namang hanggang sa dulo nandiyan pa rin. Na kahit anong panget mo na. Na kahit gaano ka pa kawasak. Na kahit gaano pa kasabog ang sarili mo na hindi mo na alam kung paano ka pa mabubuo… Nandiyan sila. Nandiyan sila hindi lang para sabihin sa’yo na “Ayos lang ‘yan.” Nandiyan sila para hatian ka sa sakit mo. Para iluha din ang mga luha mo. Nandiyan sila para samahan ka sa dilim at tabihan ka habang nakabaluktot sa sulok ng iyong kuwarto. Nandiyan sila para tulungan kang isuksok ang karayom sa iyong balat at tahiing magkakasama ang mga pira-piraso mo. Nandiyan sila.

Tadhana. Tagahanga mo ako. Dahil sa’yo, nalaman kong ang tanga-tanga ko. Nalaman kong hindi sapat ang pangarap na bahay. Na hindi sapat ang planong bilang ng mga anak. Nalaman kong hindi sapat kahit ibigay mo na ang lahat-lahat. Nalaman kong hindi sapat ang pag-ibig. Kailangang pumayag ka muna.

Tadhana, salamat sa mga paglalaro. Marami akong natutunan. Pero nakakarami ka na rin. Baka naman pwedeng makiusap. Pwede ba, ngayon, magseryoso ka na sakin?

MAKAKALIMUTIN.

Sa dami ng nangyari
Sa dami ng hindi inaasahan
Ang pagdaloy ng iyong tinig
Sa mga balahibo ko sa braso
Ang hinding-hindi ko malilimutan
Ang paglalakad ng mga katinig sa aking balikat
Ang paggapang ng mga patinig sa aking leeg
At ang pagkandirit ng iyong tinig sa aking tainga
Ang pagpatid mo sa aking mga litid
Nang sinabi mo nang may hiya,
“Gustung-gusto din kita”
Makakalimutin ako
Pero hindi ko malilimutan yun.

Hindi ko malilimutan kahit palyado na ang utak
Kung paano mo ko tinitigan
Kung paano mo ko kinausap
Hindi ko malilimutan ang paglalapat ng ating mga palad
Ang pagsasalit-salit ng ating mga daliri
Mga nangyaring hindi na natin nawari
Ang paghigpit ng hawak habang tumatagal
Hindi ko malilimutan yung bago nating pagmamahal.

Hirap akong makatanda ng mga pangyayari
Kaya nga hindi ko kailanman inasahan
Na yung mga pinakalumang alaala ko sa’yo
Hinding-hindi ko pa rin nalilimutan.

AKO LANG. WALA NANG IBA.

Sabi mo, ako lang, wala nang iba
Ako lang ang pupunas ng pawis mo sa noo
Ako lang ang dudutdot ng tigyawat mo sa ilong
Sabi mo, pasmadong kamay ko lang ang hahaplos sa iyong mukha
Ako lang ang susuntukin mo sa braso kapag gusto mo sanang magwala
Ako lang.

Sabi mo wala nang ibang makakaalam ng mga pinakamadidilim na bahagi ng iyong puso
Na ako lang ang makakakilala sa’yo nang lubusan
Nagpasalamat ka noon sa pakikinig ko
At sinabi mong wala ka nang ibang pagsasabihan.
Wala nang iba.

Sana pala pinataas ko ang iyong kanang kamay
Baka kahit papaano naging tapat ka sa mga sinabi mo
Pero sa bagay, natupad naman ang mga iyon
Ako na lang kasi mag-isa

Ako lang. Wala nang iba.