Tag Archives: filipino

DAGSIN

Ni Maru Peter Henry

Lasug-lasog na at sugatan ang mga pakpak
Pinilay ng maraming pakikipaglaban at pagbagsak
Hindi kayang gapiin ang kalawakan sa pagitan nating dalawa
Wala ngang kayang liparin ano pa’t ang tayog ng iyong halaga

Pumapailanlang ang damdaming hindi ka kayang maabot
Isang mortal na ulila sa lahat ng tamang mga sagot
Para mapunan ang mga patlang na naglalayo sa ating mabubuting mga kalooban at matatalas na mga sungay
Nakakatakot ang bangkay na puso kapag huminga na ulit ito ng buhay

Sa paghilom ng mga pakpak
Sa dagsin na ng iyong ngiti ako babagsak
Pupunan ang mga patlang
Gagapiin ang kalawakan
Aabutin kita
Hinding-hindi kita bibitawan.

Advertisements

MUNDO

– Maru Peter Henry

Diyan sa mundo mo
Na wala akong kasing sama
Binubuo ng mga bangin ng kasinungalingan
At mga ilog ng masama mong paniniwala

Ako ang ahas na tumukso kay Eba
Ang pasimuno ng kasalanan
Bunga ng puno ng iyong bulok na imahinasyon
At panghuhusga mo na walang pakundangan

Pero mahal kita
At kahit gaano man kasama ang tingin mo sa akin
Mahal na mahal kita

At kahit iwaksi mo ako kung paano mong iwinawaksi si Satanas
Pasensya na, pero ganoon kita iibigin
Iibigin kita hanggang wakas

Dahil sa mundo ko
Wala kang kasing sama

Pero kaya kitang patawarin.

UNANG ARAW NG IKAAPAT NA BUWAN

– Maru Peter Henry

April 1
Unang araw ng ikaapat na buwan
Sabi mo, meron tayong mahalagang pag-uusapan
Kaya agad-agad nakipagkita ako sa’yo sa paborito nating tagpuan
Nasa kaliwa kita at yung maraming kaba ko nasa may bandang kanan

Bumili ako ng paborito nating pagkain
Hindi ko agad kinain yung balat ng manok baka kasi gusto mo pa ring kunin
Pero itinabi mo lang lahat ng binili ko tapos nagsimula ka nang umamin
Ang nalasahan ko na lang bigla ay yung mapait na dulo natin

Sabi mo magbabago na lahat simula sa araw na iyon

“Huwag na tayong maglokohan”

Naaalala ko pa rin yung tunog mo hanggang ngayon

At madalas akong magkamali
At tanggap ko nang nagkamali rin ako sa iyo
Pero hindi ko pala dapat hinintay na sabihin mong,
“Happy April Fools Day”

Gusto ko nang patawarin ang sarili ko.

MARUPOK

– Maru Peter Henry

Marupok ako
Sa iyong mukha
Sa iyong pananalita
At sa amoy ng anit mo kahit maghapon ka nang nasa arawan

Marupok ako
Madaling madarang
Sa labis na ganda mo
At sa lahat ng iyong kakulangan
Kung paanong lumalapat ang iyong buhok
Sa hugis ng iyong balikat
At kung paanong lumilitaw ang batok mo kapag nagpupusod ka na

Marupok ako
Kapag nakikiusap ka nang kumain dahil gutom ka na
Kapag napapangiti ka kahit sobrang pagod ka na
Kapag natutulog ka na sa balikat ko

Marupok ako
Madaling masaktan
Ay kabisado mo na kung anu-ano ang mga babasag at dudurog sa akin

Pero marupok ka rin
Madali kang nahulog
Pinagpalit mo ang mga hinuhulma nating bukas
Sa isang simpleng pambibilog

Binasag mo na
Sinipa-sipa mo pa yung bubog

Ang tibay ng mukha mo.

TAMANG-TAMA

– Maru Peter Henry

Tamang-tama sa pakiramdam nung nagtama ang ating paningin
Ilang segundong talastasan ng marurupok na puso natin
Nalulong sa pagkabighani, nagumon sa pagkamangha
ilang segundong nakatitig hanggang abutan na ng hiya.

Tamang-tama sa pakiramdam
Sikmura tila’y kumakalam
Libu-libong paru-paro
Nagdiriwang sa loob ng aking tiyan
Tamang-tama yung panahon
Matagal nang lumisan ang bagyo
Mukhang wala nang hahadlang
Pag naglakbay tungo sayo.

Pero isa kang pakiramdam na hindi ko dapat matanto
Lahat ng mga hindi dapat ay sa pangalan mo lumulundo
Makiayon man ang pagkakataon, makiayon man ang mundo
Hindi maaaring humakbang kung saan man ang panig mo.

Tamang-tama lang sa pakiramdam

Pero maling-mali.

ISANG OPEN LETTER PARA KAY PAGSUBOK

– Maru Peter Henry

Hindi ko na siguro sisimulan ang liham na ito
Sa isang malambing at matamis na pangungumusta sa iyo
Alam ko naman kasi kung kumusta ka na
At alam na alam mo na rin kung ano na ang kalagayan ko
Pano ba naman, lagi tayong magkasama
Lagi kang nakadikit sa akin, talo pa natin ang mag-asawa
Inlab na inlab ka rin sa relasyon nating dalawa no?

Alam mo bang kilalang-kilala na kita?
At alam na alam ko na higit kailanman, ngayon ka pinaka-inspired
Pinaka-inspired na tisurin ako
Dahil alam mong pagod na pagod na ang aking mga paa
Pagod na pagod sa kakatawid sa iyo.

Pagsubok, sa isang relasyon, minsan, okay lang ang biruan
Yung susundot ka lang nang kaunti
Yung tipong paglipas ng panahon mayroon kayong pagtatawanan
Pero, naman, bakit madalas napakasama mong magbiro?
Yung tipong lumalapit na ako sa Panginoong Diyos
Pero nandiyan ka
Pinipilit hatakin ako nang palayo.

Napakasama mo. Napakasama mo.

Alam mo, pagsubok, matindi ka.
Napakagaling mong tumiming – Impeccable!
As in walang mintis. Walang sablay
Basta’t may magandang bagay na paparating sa akin
Nadiyan ka na rin agad – nakabungisngis at kumakaway

Minsan, gagawin mong kulang ang pera ko
O kaya naman bibigyan mo ng sakit yung mga mahal ko sa buhay
Minsan, papatayin mo pa sila
Minsan, sobrang langit na ako sa ligaya – pero pahahanapin mo pa siya ng iba
Minsan, nilulunod mo ako sa nakapanlulumong pakiramdam ng lungkot at pag-iisa.

Minsan nga gusto ko na lang sabihing,

“Suko na ako, pagsubok.
Gusto ko nang makipaghiwalay sa iyo.”

Pero alam mo, ayos lang
Ayos na ayos lang pala talaga
Dahil kung tatanawin ko naman ang nakalipas
Lagi namang nalalampasan talaga kita
At hindi ka rin naman ibibigay ni Ama kung hindi kita kayang sikmurain

Alam ko naman na kung matitiis kita
Mas mahigpit Niya akong yayakapin.

Kaya sige lang, pagsubok
Lunurin mo ako sa panaghoy
Nalalamang dalisay ang ginto kapag pinararaan na ito sa apoy

Sige lang, pagsubok
Tisurin mo pa ako nang madalas

Dahil kung kailan ako mahina
Saka naman ako malakas.

SA KWARTO NG MALULUNGKOT NA MGA TULA

Ni Maru Peter Henry

Dati’y binabakuran lang ng mga salitang malulungkot
Nakakulong sa mga pader ng mga linyang hindi nagtutugma
Mga taludtod na isinulat gamit ang maliliit na mga letra – kasing-liit ng tingin ko sa aking sarili
Sa loob ng kwarto ng malulungkot na mga tula ako ay matagal na nanatili

Pero dahan-dahan, unti-unti
Kahit nanginginig pa ang sugatan kong binti
Sa maliliit na hakbang nagsimula akong sumilip palabas mula sa kwartong iyon
Hinatak ako palabas ng iyong nakakalulang pagngiti

Ang daming masasayang salita
Na lumilipad-lipad lang sa paligid
Dumadapo sa aking balikat
Ganito pala yung mundo ng pag-ibig
Mga bahaghari ng pangako
Mga humuhuning pagpaplano
Bukang liwayway ng mga pangarap
Mga pakiramdam na nasa ulap

Pero dahan-dahan, unti-unti
Umulan ang iyong pagpapasubali
Bumaha sa atin ang pagdududa
Yung mga sobrang totoo naging kunwari

Yung mga dahan-dahan, naging biglaan
Mabalasik na yung dating marahan
Pinunit ng kawalan ng iyong pakialam
Ang manipis na papel ng aking pakiramdam

Nawala yung mga lumilipad-lipad lang sa paligid na masasayang salita

Natira na lang yung mga bulong ng malamig na hangin,

“Kayang-kaya niyang ikaw ay mawala.”

Salamat sa paghatid mo sa akin pauwi

Nandito na ulit

Sa kwarto ng malulungkot na mga tula.