Tag Archives: spoken word poetry

SA KWARTO NG MALULUNGKOT NA MGA TULA

Ni Maru Peter Henry

Dati’y binabakuran lang ng mga salitang malulungkot
Nakakulong sa mga pader ng mga linyang hindi nagtutugma
Mga taludtod na isinulat gamit ang maliliit na mga letra – kasing-liit ng tingin ko sa aking sarili
Sa loob ng kwarto ng malulungkot na mga tula ako ay matagal na nanatili

Pero dahan-dahan, unti-unti
Kahit nanginginig pa ang sugatan kong binti
Sa maliliit na hakbang nagsimula akong sumilip palabas mula sa kwartong iyon
Hinatak ako palabas ng iyong nakakalulang pagngiti

Ang daming masasayang salita
Na lumilipad-lipad lang sa paligid
Dumadapo sa aking balikat
Ganito pala yung mundo ng pag-ibig
Mga bahaghari ng pangako
Mga humuhuning pagpaplano
Bukang liwayway ng mga pangarap
Mga pakiramdam na nasa ulap

Pero dahan-dahan, unti-unti
Umulan ang iyong pagpapasubali
Bumaha sa atin ang pagdududa
Yung mga sobrang totoo naging kunwari

Yung mga dahan-dahan, naging biglaan
Mabalasik na yung dating marahan
Pinunit ng kawalan ng iyong pakialam
Ang manipis na papel ng aking pakiramdam

Nawala yung mga lumilipad-lipad lang sa paligid na masasayang salita

Natira na lang yung mga bulong ng malamig na hangin,

“Kayang-kaya niyang ikaw ay mawala.”

Salamat sa paghatid mo sa akin pauwi

Nandito na ulit

Sa kwarto ng malulungkot na mga tula.

Advertisements

PAG-IBIGTI.

Ni Maru Peter Henry

Sige, kakain na ako ng malapot na binatog
Pipilitin ko na ring kumain ng papaya
Kakain na rin ako ng maasim na manggang hilaw
Basta huwag na huwag ka lang kaagad na bibitaw

Sige, isosoot ko na yung mga damit na sa tingin mo ay bagay sa akin
Basta wala ka nang iba pa na hahanapin
Papalitan ko na yung mga paborito kong polo na komportable lang
Para sa mga mata mo ay maging kaaya-aya at presentable lang

Sige, gagawin ko nang katanggap-tanggap para sa akin ang mga taong makasarili kagaya mo
Dadamayan ka sa lahat-lahat
Sige, kahit wala nang pumunas ng luha ko
Bawing-bawi ka naman kasi kapag ngumiti ka na
Isang tingin mo lang kasi
Yung impyernong tayo, agad-agad, nagiging langit na

Magpapatiwakal muna siguro yung totoong ako
Para tuluyan nang mabuhay yung ako na hinubog ng isip mo
Gagawin ko yon makapiling ka lang sa bawat sandali

Ganun talaga

Pag-ibigti.

ALMUSAL

– Maru Peter Henry

Kung may pinakaayaw siguro akong almusal
Iyon ay yung nilulunok kong katotohanan tuwing umaga
Na lilipas ang buong araw, lilipas ang maghapon
Lilipas ang napakagulong buhay ko na wala ka

Sayang lang
Ang ganda kasi nung mga munting eksenang pinapangarap ko
Na kapag mag-asawa na tayo
Tahimik at dahan-dahang uunahan kitang bumangon sa umaga
Ipagluluto sana kita
Tapos gigising ka na lang sa kama na may mainit na kape ka nang nakatimpla

Pero inabot na kasi tayo ng takipsilim
Nagwakas ang mga pangarap na almusal nang magsimula ka nang maglihim
Nang umalis ka na lang dahil hindi mo rin naman kayang magkwento at umamin
Noong humingi ako ng ilang segundo ng katotohanan matapos ang ilang taon kong inakalang hinding-hindi ka magiging sinungaling

Alam ko balang araw may iba na akong papangaraping makasama
Sa mga munting eksenang naglalaro sa isip ko, gusto ko na yung mga eksena na wala ka
At balang araw hindi na rin nakakasuka ang mga mapakla at mapapait na almusal na ito

Salamat, salamat

Salamat sa hindi nangunguyang pag-ibig mo.

KITANG-KITA

Ni Maru Peter Henry

Kitang-kita pa rin kita
Mula sa nakakatunaw na tingin mo sa mga mata ko
Hanggang sa maliliit na ngiti na kay daming ibig sabihin

Kitang-kita ko pa ako
Yung animo’y wala sa sarili
Naliligaw sa kalawakan ng sarili kong katotohanan

Kitang-kita ko pa rin yung totoo
Yung mga kutsilyong sinaksak mo sa likod ko
At ang mga dugong hinding-hindi mo pupunasan

Ang sarap nating makita
Ang sakit nating titigan.

NAPAKATALINO MO.

– Maru Peter Henry

Napakatalino mo
Ngunit ang dami mong hindi nalalaman
Gaya nang ilang beses kong pagsisinungaling
Para mapagtakpan ka sa iyong mga kasalanan

Napakatalino mo
Hindi ko nga maarok ang iyong pang-unawa
Kapag pang-henyo na ang iyong mga pagpapaliwanag
Sa bobo kong pusong agad sayong naniniwala

Matalino ka
Pero ang dami mong hindi alam
Minahal pa rin kita
Kahit wala ka namang pakialam

Iba na ang pinatakbo mo sa iyong utak
Iba na ang sinama sa panaginip

Napakatalino mo

Pero hindi mo man lang ako naisip.

ANG PINAKAMAGANDANG PANAHON PARA SUMULAT NG TULA

– Maru Peter Henry

Ito na ang pinakamandang panahon para sumulat ng tula
Sa oras na kung saan ay madalas kausap kita
Sa ilalim ng buwan na dati nating tinatanaw
Habang unti-unting nanginginig ang ating mga panga nang dahil sa kaba at nang dahil sa ginaw
At kahit nasa harap na natin ang malawak na kalangitang nakamamangha
Ay mas namamangha pa rin ako kung paano nilikha ng Panginoong Diyos ang bawat pulgada ng iyong mukha

Ganito yung mga panahong hindi manguya ng aking utak ang makunat na katotohanang napakarami nating pagkakatulad
Ganito rin yung mga panahong gandang-ganda tayo sa ating mga pagkakaiba
Ganito kaginaw noon nang magkwentuhan tayo ng ilang libong madudugong giyerang ating pinagdaanan
Noong mahangin na panahon kung saan sa bawat pag-ihip ng salita mula sa ating mga bibig ay kay rami nating natututunan

Ganito kalamig noon nung sinakluban mo ng init ang giniginaw kong mga kamay
Noong ang mundo na tila ay isa nang malamig na bangkay ay binigyan mo ng isa pang pagkakataon upang muling mabuhay

Ito na ang pinakamagandang panahon para sumulat ng tula
Kung saan pareho ang ginaw at pareho ang itsura ng kalangitang nakamamangha
Sa unang linya ay gagamitin ko ang iyong mga letra

“Gustung-gusto din kita”

Ito kasi yung sinabi mo sa pinakatamang malamig na panahon
Sa bandang dulo ay ikukuwento ko na lang siguro

Kung gaano ka na rin kalamig ngayon.

TANDANG SORA.

Nawala na ang nakakatraffic-ng-utak na pagtitig mo
Nabarahan na ang estero ng nakakalulang pag-ibig mo
Bumitiw ka na sa mala-aspalto kong mga kamay
At sa poste na hindi marunong magpatahan na lang ako nakakadantay.

Sa paguwi ay hindi ka na sumasandal sa balikat ko
At hindi ko na natititigan ang iyong mukha sa pagtulog mo
Pang-isang tao na lang din ang ibinabayad ko sa jeep
At hindi na rin ako ang bumabyahe sa mataong palengke ng iyong isip.

Totoo pala ang lahat ng iyong pagbusina

Maikli lang pala ang byahe natin sa Tandang Sora

Kay tagal mo na akong sinasagasaan

Pero ngayon lang ako nabangga.

– Maru Peter Henry