Tag Archives: spoken word

NAPAKATALINO MO.

– Maru Peter Henry

Napakatalino mo
Ngunit ang dami mong hindi nalalaman
Gaya nang ilang beses kong pagsisinungaling
Para mapagtakpan ka sa iyong mga kasalanan

Napakatalino mo
Hindi ko nga maarok ang iyong pang-unawa
Kapag pang-henyo na ang iyong mga pagpapaliwanag
Sa bobo kong pusong agad sayong naniniwala

Matalino ka
Pero ang dami mong hindi alam
Minahal pa rin kita
Kahit wala ka namang pakialam

Iba na ang pinatakbo mo sa iyong utak
Iba na ang sinama sa panaginip

Napakatalino mo

Pero hindi mo man lang ako naisip.

ANG PINAKAMAGANDANG PANAHON PARA SUMULAT NG TULA

– Maru Peter Henry

Ito na ang pinakamandang panahon para sumulat ng tula
Sa oras na kung saan ay madalas kausap kita
Sa ilalim ng buwan na dati nating tinatanaw
Habang unti-unting nanginginig ang ating mga panga nang dahil sa kaba at nang dahil sa ginaw
At kahit nasa harap na natin ang malawak na kalangitang nakamamangha
Ay mas namamangha pa rin ako kung paano nilikha ng Panginoong Diyos ang bawat pulgada ng iyong mukha

Ganito yung mga panahong hindi manguya ng aking utak ang makunat na katotohanang napakarami nating pagkakatulad
Ganito rin yung mga panahong gandang-ganda tayo sa ating mga pagkakaiba
Ganito kaginaw noon nang magkwentuhan tayo ng ilang libong madudugong giyerang ating pinagdaanan
Noong mahangin na panahon kung saan sa bawat pag-ihip ng salita mula sa ating mga bibig ay kay rami nating natututunan

Ganito kalamig noon nung sinakluban mo ng init ang giniginaw kong mga kamay
Noong ang mundo na tila ay isa nang malamig na bangkay ay binigyan mo ng isa pang pagkakataon upang muling mabuhay

Ito na ang pinakamagandang panahon para sumulat ng tula
Kung saan pareho ang ginaw at pareho ang itsura ng kalangitang nakamamangha
Sa unang linya ay gagamitin ko ang iyong mga letra

“Gustung-gusto din kita”

Ito kasi yung sinabi mo sa pinakatamang malamig na panahon
Sa bandang dulo ay ikukuwento ko na lang siguro

Kung gaano ka na rin kalamig ngayon.

TANDANG SORA.

Nawala na ang nakakatraffic-ng-utak na pagtitig mo
Nabarahan na ang estero ng nakakalulang pag-ibig mo
Bumitiw ka na sa mala-aspalto kong mga kamay
At sa poste na hindi marunong magpatahan na lang ako nakakadantay.

Sa paguwi ay hindi ka na sumasandal sa balikat ko
At hindi ko na natititigan ang iyong mukha sa pagtulog mo
Pang-isang tao na lang din ang ibinabayad ko sa jeep
At hindi na rin ako ang bumabyahe sa mataong palengke ng iyong isip.

Totoo pala ang lahat ng iyong pagbusina

Maikli lang pala ang byahe natin sa Tandang Sora

Kay tagal mo na akong sinasagasaan

Pero ngayon lang ako nabangga.

– Maru Peter Henry

PANSAMANTANGA.

Di mo pa man nasasabi
Damang-dama ko na
Wala pa man sa iyong labi
Pero isinasampal mo na
Ang matatalas na salita ng mga hindi mo pagkibo
Sa tuwing tinatanong ko sa’yo kung kailan kayo hihinto

Pagod nang maglakbay ang aking mga luha
Mula sa aking mga mata hanggang sa mag-isa kong tinatapakang lupa
Pagod nang humakbang ang aking mga paa
Papalayo sa sarili ko
Papalapit sa mga ipinipilit mo

Lumaya ka sa akin
Para ikulong ako sa’yo
Sige lang
Kakayanin
Ngayon lamang naman ito

Pansamantanga.

CHAMBA.

Kay daming posibilidad
Ng mga daang pwede nating nahakbangan
Pwedeng sa ibang paaralan ka napunta
Pwede ring hindi na ako nagtapos
Pwedeng magkaiba ang mga kurso natin
Pwede ring magkaiba ang sinasampalatayanan nating Diyos
Pwede namang hindi na nagkatinginan ang mata nating dalawa
Pwede ring naduwag na lang ako at nawala noong gustung-gusto na kita.

Kaso hindi

Sa kani-kaniyang paghakbang natin
Nagtagpo tayong dalawa.

At sa unang pagsasalit-salit pa lang ng ating mga daliri
Sa unang pagpapalitan pa lang ng pawis ng ating mga palad
Alam ko na agad kung hanggang saan kita sasamahan
At kahit saan ka humakbang, ang kamay mo ay hahawakan.

Kay daming posibilidad.

Pero na-chambahan pa rin kita.

Sobrang malas ko na lang talaga siguro

Kung sa dulo ay bibitiw ka pa.

PANAKIP-BUTAS.

Sabi ko haharapin kita kapag buo ka na
Pero heto ako ngayon hawak ko pa ang mga piraso mo – tinatahi kita

Sabi ko mahuhulog lang sa’yo kapag ganap na ikaw ka na
Pero heto ako ngayon pinupulot ang mga bubog mo gamit ang mga salitang “nandito lang ako” at “tahan na”

Kapag pag-iisa na lang ang iyong hinihiyaw saka sana ako lalapit
Kaso nandito ako sa harap mo binibingi ang sarili sa lahat ng mga tinago mong reklamo at galit

Dadalhin sana kita sa buwan kapag aking-akin ka na
Kaso nasa alapaap na ako, lunod na lunod ka pa sa kaniya

Tinakpan ko na ang lahat ng butas ng pagkatao mong kabisadung-kabisado ko na
Napunasan ko na ang mukha mong ginasgas na ng mga sampal at pagluha

At kapag buo ka na

Gaya nang dati

Makakalaya ka na.